شبکه یاری کودکان کار

ساماندهی کودکان کار ؛ حل مساله یا پاک کردن صورت مساله؟

اخیرا طرح موسوم به ساماندهی کودکان خیابانی در حال اجرا است که شباهتی به آیین نامه تدوین شده آن ندارد و آنچه عملا رخ می‌دهد تنها جمع‌آوری اجباری کودکان کار در خیابان تحت عنوان ساماندهی است. اقدامی‌که انجام قهری آن بدون وجود مقدمات جذب و شناسایی و خدمات تیم تخصصی باعث آسیب های روانی شدیدی می‌گردد و اثرات منفی آن می‌تواند تمام زندگی و آینده این کودکان را تحت‌الشعاع خود قرار دهد. برای روشن‌تر شدن بحث تعاریف شناسایی و جذب را طبق آیین نامه ساماندهی کودکان خیابانی مرور می کنیم . شناسایی‌: ارتباطی که توسط مددکار اجتماعی با کودک خیابانی شکل می‌گیرد و به تشخیص وضع‌موجود وی می انجامد.

جذب‌: ارتباط تقویت یافته مددکار اجتماعی با کودک خیابانی که جلب اعتماد و پذیرش ارتباط ازسوی کودک خیابانی را به همراه دارد،این فعالیت با هدف آگاه نمودن کودک خیابانی از منابع و خدماتی که می تواند در اختیار او قرار گیرد انجام‌می پذیرد.

سوال اولی که مجریان این طرح باید پاسخ دهند این است که وجود اجبار در این ساماندهی که به صورت جمع آوری و دستگیری خود را نشان می‌دهد را چگونه توجیه می‌کنند؟

مساله بعدی این است که وقتی کودکان کار از خیابان ها ،چهار راه‌ها، متروها و… جمع شدند آیامشکل حل می شود و دیگر مساله‌ای تحت عنوان کودک کار نخواهیم داشت؟ این مساله بدون خدمات تخصصی و تمهیدات لازم به بروز موارد خشن تر کار کودکان نمی‌انجامد؟چرا این طرح بر کودکان کار مناطق پررفت و آمد شهری متمرکز شده است و مجریان این طرح در مورد شایعات مطرح شده در مورد زدودن چهره شهر از این کودکان به عنوان هدف اصلی این طرح چه توضیحی دارند؟

نهایتا اینکه کار کودکان فقط در خیابان اتفاق نمی افتد کار در مناطق دور از دید جامعه مانند کار در گودها و گاراژهای تفکیک زباله ، کوره‌ها و…نیز از مصادیق اتفاقا بسیار خشن کار کودکان است. بنابراین هدف نهایی باید برنامه‌‌ای همه‌جانبه برای این پدیده به هر شکل و در هر جایی باشد که بر علل ایجاد آن تمرکز نموده، همه کودکان کار – از گودهای زباله گردی تا چهارراه‌های شهر -را در بر بگیرد.

بابک خطی طبیب کودکان