شبکه یاری کودکان کار

مشارکت مردمی

نقش مراکز آموزشي در بحران‌ها

فاطمه قاسم‌زاده. روان‌شناس کودک (روزنامه شرق-چهارشنبه 22 خرداد 1398- صفحه 16) مراکز آموزشي موقعيت‌هاي مناسبي براي حضور، فعاليت، مشارکت، بازي و… در ارتباط با کودکان فراهم مي‌كنند به همين علت راه‌اندازي سريع آنها براي کودکان و خانواده‌هاي آنان از اهميت خاصي برخوردار است و به‌صورت مؤثري در کاهش و حتي پيشگيري از آسيب‌هاي جسمي، رواني و عاطفي ناشي از بحران‌ها، اثربخش است. بديهي است که در روزهاي اوليه از آموزش رسمي که معمولا جذابيتي براي کودکان ندارد، خودداري مي‌شود. نقش گروه‌هاي درمان در بحران‌ها: منظور از گروه‌هاي درمان، مشاوران، روان‌شناسان، مددکاران اجتماعي، پزشکان و روان‌پزشکان هستند. بحران‌ها هميشه با آسيب‌هاي جسمي و رواني براي مردم همراه هستند به‌خصوص وقتي گسترده و طولاني باشند؛ مانند سيل اخير در استان‌هاي کشور که نياز جدي و فوري به درمان‌هاي دارويي و رواني دارد. حضور گروه‌هاي درمان از ابتداي بحران در مناطق مربوطه ضروري است تا از عميق‌ترشدن مشکلات جسمي – رواني آسيب‌ديدگان و عوارض منفي آنها بکاهد. نقش داوطلبان و تشکل‌هاي غيردولتي: سازمان‌هاي غيردولتي و نيروهاي داوطلب در حوزه‌هاي تخصصي خود نقشي اساسي در کاهش آسيب‌هاي بحران‌ها دارند به شرطي که با برنامه‌ريزي، مشارکت و هماهنگي با مديريت صحيح بحران‌ها باشد. در غير اين صورت نه‌تنها به کاهش آسيب‌هاي ناشي از بحران‌ها کمک نمي‌کند، بلکه مي‌تواند موجب بي‌نظمي، ناهماهنگي، دوباره‌کاري و… شود. فعاليت‌هاي اثرگذار داوطلبان و تشکل‌هاي غيردولتي در چارچوب نظام مديريت درست بحران، امکان‌پذير است. نقش دولت‌ها در بحران‌ها: دولت‌ها از آنجا که بيشترين امکانات مالي، قانوني، سازماني و… را در اختيار دارند، مهم‌ترين و اصلي‌ترين عوامل مداخله در بحران‌ها هستند. دولت‌ها بايد با ايجاد نظام درست مديريت بحران در همه مراحل، از پيشگيري تا رفع عوارض ناشي از بحران در حوزه‌هاي فردي و اجتماعي، مداخله مؤثر و به‌موقع داشته باشند. بديهي است اين مسئوليت بزرگ، نافي مشارکت‌هاي مردمي در بحران‌ها، به‌صورت درست و برنامه‌ريزي‌شده نخواهد بود. نقش سازمان‌هاي بين‌المللي و کشورهاي ديگر در بحران‌ها: به مصداق شعر سعدي شاعر بزرگ ايراني که در سالن بزرگ سازمان ملل نوشته ‌شده: بني‌آدم اعضاي يک پيکرند در موقعيت‌هاي بحراني، به‌ويژه اگر بحران در سطح گسترده و زماني طولاني باشد، سازمان‌هاي ملل متحد و کشورهاي عضو موظف‌اند به کشورهاي بحران‌زده کمک کنند. اين کمک‌ها مي‌تواند به‌صورت مالي، ابزاري، ارائه تجربيات، کارشناسي و… باشد. کشور ما در موقعيتي از نظر جغرافيايي قرار دارد که در معرض انواع بحران‌هاي طبيعي است و به همين علت جا دارد که نظام درست مديريت بحران تشکيل و تقويت شود تا در کاهش بحران‌ها و آسيب‌هاي ناشي از آنها با مشارکت همه مردم، مؤثر باشد و خود به ‌نظام «بحران مديريت» تبديل نشود.