شبکه یاری کودکان کار

🔶 نان و بنگ و ماه (سروده‌ای از نزار قبانی)

📍بیدارزنی: نزار قبانی Nizar Toawfiq Qabbani شاعر و فرزند خلف زمان خویش است؛ زمانه‌ای که بر اثر دگرگونی‌های جغرافیایی و سیاسی پس از جنگ جهانی دوم در سرزمین‌های عربی، نسل جوان سوریه، آداب و رسوم کهنه، من‌جمله مظلومیت‌ها و محرومیت‌های زنان عرب را نمی‌پسندید و در آرزوی تجدد بود.

📍تکانی که نزار قبانی و نسل او در اندیشه‌ها پدید آوردند، به همین جا ختم نمی‌شود، وقتی محدودیت زندگی عاطفی و اجتماعی زن با جامعه پیوندهای گوناگون داشت و مظهری از دنیای فرسوده‌ای بود که مطابق افکار و آرزوهای اینان نبود، قبانی علاوه بر نوآوری در ساختار شعر، شجاعت سرودن دربارۀ زن را در زبان و ادبیاتی یافت که شده عمربن خطاب، شاعرانش را از سرودن شعر عاشقانه برای زنان منع کرده بود.

📍بسیاری ادبا و اساتید سنتی هم اندیشه و اشعار قبانی را گستاخانه قلمداد کرده و نمی‌پسندیدند. قومی که از دیرباز به زن به چشم تحقیر می‌نگریست و اگر شاعری نام زنی را به عنوان معشوق خود می‌برد، خانوادۀ زن بدنام می‌شد؛ در قرن بیستم نیز نمی‌توانست سروده‌های عاشقانۀ نزار قبانی را تحمل کند یا در عشق برای زن آزادی انتخاب قائل شود. این است که وی می‌گوید مرا «شاعر الفضیحه» یعنی شاعر رسوایی نامیده‌اند!